Το Λάκι

Το Λάκι ή Λακαγκιγκάρ (ισλανδικά: Lakagígar), γνωστό και ως Σκαφτάρ, είναι μια ηφαιστειακή ρωγμή, μήκους 27 χιλιομέτρων, στη νότια Ισλανδία. Το σωστό όνομα είναι Λακαγκιγκάρ, καθώς το ίδιο το Λάκι δεν εξεράγει, αλλά οι ρωγμές που άνοιξαν εκατέρωθέν του. Είναι μερός ενός ηφαιστειακού συστήματος που περιλαμβάνει το Γκρίμσβοτν και το Θορμπαρύρνα, ένα ηφαίστειο που βρίσκεται κάτω από τον παγετώνα Βατναγιοκούλ. Βρίσκεται ανάμεσα στους παγετώνες Βατναγιοκούλ και Μυρδαλσγιοκούλ, σε μια περιοχή με ρωγμές με κατεύθυνση από νοτιοδυτικά προς βορειοανατολικά.

Το σύστημα εξεράγει τη περίοδο 1783-1784 και παρήγαγε συνολικά 14 κυβικά χιλιόμετρα βασαλτικής λάβας και δηλητηριώδη νέφη από υδροφθορικό οξύ και διοξείδιο του θείου, που σκότωσε περισσότερο από το μισό ζωϊκό κεφάλαιο της Ισλανδίας, που οδήγησε σε λιμό που σκότωσε το 25% των κατοίκων του νησιού, περίπου 9.000 άτομα. Υπολογίζεται ότι η έκρηξη είχε ισχύ 6 στη κλίμακα VEI. Μια από τις συνέπειες της έκρηξης του Λάκι ήταν η πτώση της παγκόσμιας θερμοκρασίας, καθώς το διοξείδιο του θείου απλώθηκε στο βόρειο ημισφαίριο. Αυτό προκάλεσε καταστροφή των σοδειών στην Ευρώπη και πιθανόν ξηρασία στην Ινδία. Υπολογίζεται ότι εξαίτιας της έκρηξης πέθαναν 6 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως, κατατάσσοντας την έκρηξη ως τη πιο θανάσιμη τους ιστορικούς χρόνους. Επίσης, η έκρηξη θεωρείται σήμερα μία από τις γενεσιουργούς αιτίες της Γαλλικής Επανάστασης, επειδή το ηφαιστειακό νέφος οδήγησε στη καταστροφή της σοδειάς στη Γαλλία και στον λιμό της περιόδου 1785-87.

Πηγή: https://el.wikipedia.org

Διδυμίδες

Οι Διδυμίδες (Geminids, GEM) είναι μια βροχή μετεώρων των οποίων η πηγή θεωρείται ο αστεροειδής 3200 Φαέθων, ο οποίος έχει έντονα ελλειπτική τροχιά που τον φέρνει από τη Κύρια Ζώνη Αστεροειδών εσωτερικά της τροχιάς του Ερμή. Έτσι, μαζί με τους Τεταρτίδες, είναι οι μόνες σημαντικές βροχές διαττόντων οι οποίες δεν οφείλονται σε κάποιο κομήτη. Τα μετέωρα κινούνται σχετικά αργά, με περίπου 35 χλμ/s, ενώ το μέγιστο της βροχής παρατηρείται τις 13/14 Δεκεμβρίου όταν σε σκοτεινούς ουρανούς μπορούν να παρατηρηθούν μέχρι και 100 με 120 διάττοντες την ώρα, μπορεί και περισσότεροι, ενώ σε πιο φωτεινούς ουρανούς παρατηρούνται 50 με 60 την ώρα. Οι πρώτοι διάττοντες παρατηρούνται τις 6 Δεκεμβρίου και οι τελευταίοι τις 18 Δεκεμβρίου. Το ακτινοβόλο σημείο τους βρίσκεται, όπως υπονοεί και το όνομά τους, στον αστερισμό των Διδύμων.

Ιστορία
Η πρώτη αναφορά των Διδυμίδων γίνεται ξαφνικά το 1862, πολύ αργότερα από παρόμοιες αναφορές για τους Περσείδες (36 μ.Χ.) και τους Λεοντίδες (902 μ.Χ.), όταν ο Ρ. Π. Γκρεγκ από το Μάντσεστερ στην Αγγλία ανέφερε ότι είδε μια βροχή διαττόντων με ακτινοβόλο σημείο στους Δίδυμους τις 10 με 12 Δεκεμβρίου. Μια παρόμοια αναφορά έγινε την ίδια περίοδο από τους Μάρσαλ και Τουίνιν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1863 τους αναφέρει ο Αλεξάντερ Στιούαρτ Χέρσελ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1870 οι αναφορές άρχισαν να πληθαίνουν. Το 1877 υπολογίστηκε ότι ο ρυθμός τους έφτανε τους 14 διάττοντες/ώρα και το 1896 τους 23/ώρα. Οι δημοσιευμένοι ρυθμοί συνέχισαν να αυξάνουν κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα και έφτασαν τους 70/ώρα τη δεκαετία του 1970.

Το 1947 ο Φρεντ Γουίπλ μελέτησε φωτογραφίες της βροχής ώστε να υπολογίσει τα τροχιακά χαρακτηριστικά των μετεώρων. Βρήκε ότι η περίοδος περιφοράς τους ήταν μόλις 1,65 έτη και είχε μεγάλη εκκεντρότητα και μικρή κλίση. Η τροχιά αυτή δείχθηκε από μετέπειτα έρευνες του Πλάβεκ (Πράγα) ότι επηρεάζεται από το Δία. Υπολόγισε ότι η αλλάγη της τροχιάς προκαλεί την μετακίνηση της ημέρας της μέγιστης δραστηριότητας μία μέρα κάθε 60 χρόνια. Έδειξε επίσης ότι το σημείο στο οποίο η τροχιά των μετεώρων τέμνει το επίπεδο της τροχιά της Γης αλλάζει. Το 1700 ήταν 0,1337 ΑΜ εντός της τροχιάς της Γης, το 1900 ήταν 0,0178 ΑΜ εντός της τροχιάς της Γης και το 2100 θα είναι 0,1066 ΑΜ πέρα από την τροχιά της Γης, και έτσι στο μέλλον η βροχή θα αρχίσει να φθίνει και τελικά δεν θα παρατηρείται.

Το 1983 ανακαλύφθηκε από το πρόγραμμα IRAS ο αστεροειδής 1983 TB, ο οποίος με κάποιους πρωταρχικούς υπολογισμούς βρέθηκε ότι έχει κοινή τροχιά με τους Διδυμίδες. Ήταν η πρώτη φορά που ένας αστεροειδής συνδέθηκε με μια βροχή μετεωριτών.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki

Το απίστευτο βάθος των ωκεανών

Μετεωρίτες στην ιστορία

Μπορεί να προκάλεσε σοκ η πτώση του μετεωρίτη στο Τσέλιαμπινσκ της Ρωσίας ωστόσο δεν ήταν η πρώτη φορά που τέτοιες εκρήξεις χτύπησαν στη Γη, αφού και στο παρελθόν μετεωρίτες έχουν «επισκεφθεί» τον πλανήτη μας με πιο γνωστή αυτή της Τουνγκούσκα.

Στις 30 Ιουνίου 1908, στις 7:14 π.μ. περίπου τοπική ώρα σημειώθηκε μια πολύ μεγάλη φυσικής προελεύσεως έκρηξη άνω από ακατοίκητη περιοχή κοντά στον ποταμό Τουνγκούσκα, στο σημερινό Κράι του Κρασνογιάρσκ της Ρωσίας. Και σε αυτή την περίπτωση δεν βρέθηκαν κομμάτια του μετεωρίτη αφού διαλύθηκε σε ύψος από 5 ως 10 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης.

Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του υποκέντρου της εκρήξεως είναι κατά προσέγγιση πλάτος 60°53΄09'' βόρειο και μήκος 101°53'40'' ανατολικό. Για το «συμβάν της Τουνγκούσκα» η πιθανότερη αιτία για την έκρηξη ήταν η εκρηκτική διάλυση στη γήινη ατμόσφαιρα ενός μεγάλου μετεωροειδούς, ή μικρού αστεροειδούς ή και θραύσματος κομήτη, η οποία πιθανώς σημειώθηκε σε ύψος από 5 ως 10 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης.

Ο μετεωρίτης μπορεί να μην έφτασε ποτέ στη Γη αφού εξερράγη στον αέρα πριν προσκρούσει στην επιφάνεια της Γης, η ενέργεια που απελευθερώθηκε ήταν τόσο μεγάλη (από 5 ως 30 μεγατόνοι TNT ή το χιλιαπλάσιο της ατομικής βόμβας της Χιροσίμα), ώστε έλιωσε περίπου 80 εκατομμύρια δέντρα σε μια έκταση πάνω από 2,15 εκατομμύρια στρέμματα. Αν αυτή η έκρηξη είχε σημειωθεί σε μία μεγάλη πόλη, θα την είχε ισοπεδώσει.
Περισσότερα στοιχεία στο παρακάτω ντοκιμαντέρ.

Βέβαια η Ρωσία φαίνεται πως προσελκύει τους μετεωρίτης αφού και στις 12 Φεβρουαρίου 1947 ένας ακόμη μετεωρίτης έπεσε στα βουνά της ανατολικής Σιβηρίας, Σικότε-Αλιν.

Στις αρχές του 2000 ήταν η σειρά του Καναδά να δεχθεί ένα μετεωρίτη, ο οποίος πέφτοντας διαλύθηκε και άφησε πίσω του ένα σύννεφο σκόνης το οποίο ήταν ορατό επί αρκετές ώρες.

Ο μεγαλύτερος κρατήρας από πτώση μετεωρίτη πάντως έχει δημιουργηθεί στο Βρέντεφορτ, στη Νότια Αφρική, με διάμετρο σχεδόν 300 χλμ, ο οποίος πιθανολογείται ότι δημιουργήθηκε κατά την πρόσκρουση μετεωρίτη διαμέτρου 10 χλμ.

Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε τη θεωρία που υποστηρίζουν πολλοί ότι από πρόσκρουση μετεωρίτη κοντά στη χερσόνησο Γιουκατάν του Μεξικού θεωρείται πως εξαφανίστηκαν και οι δεινόσαυροι.

Πηγή: Πού και πότε έπεσαν μετεωρίτες στη Γη | iefimerida.gr

Μετεωρίτες

Πηγή: https://www.amsmeteors.org

Ο μετεωρίτης είναι ένα ουράνιο σώμα που έλκεται από τη βαρύτητα της Γης και πέφτει στην επιφάνεια, χωρίς να διαλυθεί πλήρως στην ατμόσφαιρα. Είναι τα μικρότερα μέλη του ηλιακού συστήματος, που κυμαίνονται σε μέγεθος από μεγάλα θραύσματα κάποιου αστεροειδή ή κομήτη έως εξαιρετικά μικρούς μικρο μετεωρίτες. Κατά την είσοδο στην ατμόσφαιρα θερμαίνεται λόγω τριβής και αναφλέγεται, αφήνοντας πίσω μια λαμπρή γραμμή φωτός, γνωστή και ως «πεφταστέρι» ή διάττοντας αστέρας.
Όταν οι μετεωρίτες εισέρχονται στη γήινη ατμόσφαιρα, οι ταχύτητές τους κυμαίνονται από 36.000 έως και 250.000 χιλιόμετρα την ώρα. Στη συνέχεια επιβραδύνονται και η ταχύτητά τους μειώνεται σε μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα την ώρα, για να καταλήξουν στην επιφάνεια της Γης με ένα χαρακτηριστικό σάλπισμα. Εν τούτοις, τα πολύ μεγάλα κομμάτια επιβραδύνονται ελάχιστα και γι' αυτό δημιουργούν κρατήρες. Τα πετρώδη, φυσικά, μετεωροειδή, με διάμετρο μέχρι 10 μέτρα, εκρήγνυνται στη διάρκεια της πτώσης τους μέσα στη γήινη ατμόσφαιρα πριν φτάσουν στην επιφάνεια της Γης, αν και η ενέργεια που εκλύεται είναι ίση με την έκρηξη πέντε ατομικών βομβών τύπου Χιροσίμα.

Τα μετέωρα που έχουν επιζήσει της πτώσης και φτάνουν ή και ανευρίσκονται στην επιφάνεια της Γης, ονομάζονται πλέον μετεωρίτες ή μετεωρόλιθοι ή αερόλιθοι.

Κάθε φορά που ένας μετεωρίτης οργώνει την ατμόσφαιρα της Γης, θα δημιουργήσει μια σύντομη λάμψη, μια κίνησης φωτός στον ουρανό, που ονομάζεται ένας μετεωρίτης.

Μετεωρίτες ήταν κάποτε πιστεύεται ότι είναι μια καθαρά ατμοσφαιρικά φαινόμενα, και η μελέτη αυτών και άλλων ατμοσφαιρικών επιδράσεων, ιδιαίτερα καιρικές συνθήκες, γέννησε την επιστήμη της μετεωρολογίας. Δεν ήταν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1800 ότι η εξωγήινη φύση των μετεωριτών αναγνωρίστηκε ευρέως.

Πηγή: www.amsmeteors.org

Παγκόσμια Γεωπάρκα UNESCO στην Ελλάδα - το Γεωπάρκο Λέσβου

Τον Νοέμβριο του 2015 η UNESCO ενέκρινε τη δημιουργία του Προγράμματος «Παγκόσμια Γεωπάρκα UNESCO» με στόχο την προστασία και ανάδειξη περιοχών που διαθέτουν γεωλογικά μνημεία διεθνούς σημασίας που αποτελούν τεκμήρια της ιστορίας της γης και η αξιοποίησή τους συμβάλλει στην βιώσιμη ανάπτυξη μέσω εκπαιδευτικών δράσεων και την ενίσχυση εναλλακτικών τουριστικών δραστηριοτήτων.
Το Γεωπάρκο Λέσβου 

Στο δυτικό τμήμα της Λέσβου δεσπόζει το Απολιθωμένο Δάσος, ένα μοναδικό σε παγκόσμια κλίμακα μνημείο της φύσης, το οποίο έχει κηρυχθεί από την Ελληνική Πολιτεία «Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης» (Προεδρικό Διάταγμα 443/1985).

Η Λέσβος διαθέτει επίσης ιδιαίτερης αξίας γεωτόπους που αποτελούν σημαντικά τεκμήρια της ιστορίας της γης, όπως ηφαίστεια, θερμές πηγές, απολιθωματοφόρες θέσεις, μεγάλα γεωλογικά ρήγματα, παράκτιες γεωμορφές, που αποτελούν σημαντικά στοιχεία της γεωλογικής κληρονομιάς του Αιγαίου αλλά και μοναδικό πλούτο τοπίων φυσικού κάλλους, περιοχών οικολογικού ενδιαφέροντος και πολιτιστικών μνημείων. Λόγω ευνοϊκών εδαφοκλιματικών συνθηκών, διαθέτει πλουσιότατη χλωρίδα. Περισσότερα από 1.400 taxa (είδη και υποείδη) φυτών περιλαμβάνονται στη χλωρίδα της και το νησί χαρακτηρίζεται ως «Βοτανικός Παράδεισος» με αρωματικά-φαρμακευτικά, καλλωπιστικά και σπάνια φυτά, δένδρα και θάμνους. Την ιδιαίτερη οικολογική αξία της Λέσβου υπογραμμίζει η ένταξη τριών περιοχών που έχουν χαρακτηριστεί ως Ειδικές Ζώνες Διατήρησης και έξι περιοχών που έχουν χαρακτηριστεί ως Ζώνες Ειδικής Προστασίας για την ορνιθοπανίδα στο Ευρωπαϊκό οικολογικό Δίκτυο Natura 2000. Η Λέσβος χαρακτηρίζεται επίσης ως ιδανικό μέρος για την παρατήρηση πουλιών στη Μεσόγειο.

Στη Λέσβο συναντώνται προϊστορικά και ιστορικά αρχαιολογικά μνημεία, μεσαιωνικά κάστρα, βυζαντινά μοναστήρια, παραδοσιακοί οικισμοί. Η πλούσια αρχιτεκτονική κληρονομιά συνδέεται με τη χρήση τοπικών δομικών υλικών που παραπέμπουν στη γεωλογική ιστορία και κληρονομιά.

Η Λέσβος διαθέτει επίσης ένα δίκτυο σημαντικών Μουσείων που καλύπτουν ποικιλία θεμάτων.

Είναι ο γενέθλιος τόπος σημαντικών προσωπικοτήτων των γραμμάτων και των τεχνών, όπως η ποιήτρια Σαπφώ, ο φιλόσοφος Θεόφραστος, ο ποιητής Αλκαίος, ο φιλόσοφος Πιττακός, ο Τέρπανδρος ο κιθαρωδός, αλλά και από τους νεώτερους ο ζωγράφος Γ. Ιακωβίδης, ο νομπελίστας ποιητής του Αιγαίου Οδυσσέας Ελύτης.

Στη Λέσβο γεννήθηκε από τον μεγάλο φιλόσοφο Αριστοτέλη η επιστήμη της Βιολογίας. Ο Αριστοτέλης ταξίδεψε τον 4ο αιώνα π.Χ. στη Λέσβο, στην οποία τότε όπως και τώρα υπάρχει αφθονία ζωής και τοπίων και εμπνεύστηκε στην πρωτοποριακή του εργασία.

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Απολιθωμένου Δάσους Λέσβου είναι ο συντονιστής φορέας του Γεωπάρκου Λέσβου και συντονίζει τις δράσεις για την ανάδειξη της γεωλογικής κληρονομιάς και των γεωτόπων της Λέσβου Παγκόσμιο Γεωπάρκο UNESCO.

Coober Pedy: η υπόγεια πόλη του οπαλίου!

To Coober Pedy στη Νότια Αυστραλία είναι η μοναδική περιοχή σε όλο τον κόσμο που γίνεται συστηματική εξόρυξη οπαλίου.
Στην απομακρυσμένη έρημο της Νότιας Αυστραλίας εκεί που οι θερμοκρασίες υπερβαίνουν ακόμα και τους 50 βαθμούς Κελσίου, 850 χιλιόμετρα βόρεια από την Αδελαϊδα της Αυστραλίας βρίσκεται το Coober Pedy, η μοναδική υπόγεια πόλη του κόσμου…
Η μικρή πόλη του Coober Pedy στη Νότια Αυστραλία είναι η μοναδική περιοχή σε όλο τον κόσμο που γίνεται συστηματική εξόρυξη οπαλίου, ενός πολύτιμου λίθου για χάρη του οποίου καταφθάνουν πλέον στην περιοχή κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες από όλο τον κόσμο.

Πρωτοπόροι στην αναζήτηση αυτού του σπάνιου ορυκτού έχουν διαχρονικά αναδειχθεί οι Έλληνες, οι οποίοι αποτελούν το μισό του πληθυσμού της μικρής πόλης των 3.500 κατοίκων.

Όπως λέγεται, την ύπαρξη του οπαλίου στην περιοχή ανακάλυψαν Βρετανοί ερευνητές το 1914 ακολουθώντας τα... κουνέλια, τα οποία άνοιγαν τρύπες στην άμμο και έφερναν στην επιφάνεια τους πολύτιμους λίθους.

Ιστότοπος για τα ορυκτά

Ο ιστότοπος www.orykta.gr δημιουργήθηκε για να προσφέρει πληροφορίες κυρίως για τα ελληνικά ορυκτά, τις εμφανίσεις τους στον Ελλαδικό χώρο, την γεωλογική και κοιτασματολογική τους ταυτότητα, τις διάφορες χρήσεις τους στην καθημερινή ζωή, καθώς και τις εργασίες εκμετάλλευσης, εμπλουτισμού και εν γένει αξιοποίησής τους.

Μανδαρίνος

Το Ψάρι Mandarin  (Synchiropus splendidus) έχει ίσως το πιο ελκυστικό σχέδιο σε χρωματισμό στον ύφαλο και τον οικότοπό του. Αυτά τα ψάρια μερικές φορές, τα αποκαλούν  Psychedelic, λόγω μάλλον του περίεργου χρωματισμού τους. 
Συναντώνται σε υφάλους παράκτια οικοσυστήματα και λιμνοθάλασσες, Τρέφονται με οστρακόδερμα και άλλα ασπόνδυλα του βυθού. Εντοπίζονται νότια από τα νησιά Ρίου Κίου της Ιαπωνίας μέχρι και την Αυστραλία, και είναι πολύ δημοφιλείς λόγω του απίστευτου χρωματισμού τους. 

Η κατάσταση της διατήρησης των ψαριών αυτών δεν έχει αξιολογηθεί, στην Κόκκινη Λίστα της IUCN  φαίνεται να υπάρχουν σε αρκετά πλούσιους αριθμούς στην άγρια φύση.
Για να μάθετε περισσότερα για την απίστευτη ζωή στους ωκεανούς του κόσμου συνδεθείτε: www.theterramarproject.org

Η Νίσυρος

 

Η Νίσυρος είναι ένα ηφαίστειο που αποτελεί μέρος του ηφαιστειακού τόξου της νότιας Ελλάδας. Βρίσκεται στην άκρη του τόξου του Αιγαίου, μαζί με τη Καλδέρα της Κω και τη νήσο Γυαλί. Οι πρώτες υποθαλάσσιες εκρήξεις έλαβαν χώρα πριν 150.000 χρόνια, ενώ η κύρια δραστηριότητα συνέβη 40 με 10 χιλιάδες χρόνια πριν. Σήμερα λαμβάνουν χώρα υδροθερμικές εκρήξεις. Η Νίσυρος αποτελείται από ηφαιστειογενή βουνά, ενώ το κέντρο της νήσου καταλαμβάνει μία καλδέρα διαμέτρου 4 χλμ., από τον πυθμένα και μέχρι την επιφάνεια του οποίου απαντάται θείο. Μέσα στη καλδέρα βρίσκεται ο μεγαλύτερος υδροθερμικός κρατήρας στον κόσμο, ο Στέφανος, ο οποίος έχει διάμετρο 300 μέτρα, ενώ συνολικά η Νίσυρος έχει 5 κρατήρες. Η τελευταία έκρηξη του ηφαιστείου έλαβε χώρα το 1888 και σήμερα στο νησί υπάρχουν ενεργές φουμαρόλες. Λόγω της ηφαιστειακής δραστηριότητας στη Νίσυρο υπάρχουν θερμές πηγές με θερμοκρασία από 30 έως και 60°C, από τις οποίες οι κυριότερες είναι στα Λουτρά και τους Πάλους. Ένας ηφαιστειακός δόμος υψώνεται στα 700 περίπου μέτρα, δίνοντας και το μεγαλύτερο υψόμετρο της νήσου.

Η μορφολογία της έχει επηρεαστεί από το ηφαίστειο και το ηφαιστειογενές της έδαφος που είναι πολύ εύφορο και ευνοεί τη δενδροκομία και την πλούσια βλάστηση. Έχει έκταση 41 τετραγωνικά χιλιόμετρα, υψόμετρο 698 μέτρα και μήκος ακτών 30 χιλιόμετρα. Δυτικά και βόρεια της Νισύρου βρίσκονται τέσσερις νησίδες, τα λεγόμενα Νισύρια.

Πηγή: https://el.wikipedia.org

Η Νίσυρος, με συνολική έκταση 41,6 τετρ. χλμ. και ακτογραμμή 28 χιλιομέτρων βρίσκεται στο κέντρο του Δωδεκανησιακού συμπλέγματος ανάμεσα στη Κω, την Τήλο και την Τουρκία. Eίναι ένα μικρό ηφαιστειογενές νησί προικισμένο με ασυνήθιστους γεωλογικούς σχηματισμούς που συνθέτουν τοπία σπάνιας ομορφιάς, με ιδιαίτερα πετρώματα και πολλά ορυκτά και διαθέτει μία μοναδικά πλούσια χλωρίδα και πανίδα. Η μορφολογία του νησιού επηρεάζεται από το ηφαίστειο που καθιστά το έδαφος εύφορο με ψηλά δέντρα και βλάστηση όλο το χρόνο. H τεράστια ηφαιστειακή καλντέρα (2400 μ. μήκος και 950 μέτρα πλάτος), βρίσκεται στο κέντρο του νησιού και είναι η κύρια attraction.

Τόσο η Νίσυρος όσο και το γειτονικό νησάκι της Στρογγυλής έχουν ενταχθεί στο Δίκτυο Natura 2000. H πανίδα της Νισύρου παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον και έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 30 είδη άγριων πτηνών και άλλων ενδημικών ειδών στο νησί. Υπάρχει επίσης σημαντικός αριθμός της Μεσογειακής φώκιας Monachus-monachus που βρίσκει καταφύγιο στις δυτικές ακτές της Νισύρου και συγκεκριμένα σε μία τοποθεσία γνωστή ως Φωκιοκρεμάρα. 

Το ηφαίστειο και η ηρεμία που αποπνέει τούτο το νησί θα σας συναρπάσουν. Μακριά από την έντονη εμπορευματοποίηση και τον μαζικό τουρισμό, ο επισκέπτης μπορεί να γνωρίσει τον παραδοσιακό και αυθεντικό τρόπο ζωής, να απολαύσει ήσυχες παραλίες από μαύρη ηφαιστειακή άμμο σε ένα νησί με πολύ πλούσια φύση. Ένας τόπος ηρεμίας, γαλήνης και θετικής ενέργειας που προσφέρει και τις τέσσερις εποχές του χρόνου την πληρότητα που αναζητά ο επισκέπτης της Νισύρου.

Πηγή: http://www.melanopetra.gr/nisyros.php

Λίμνη Μελισσάνη, Κεφαλονιά

Ένα από τα πιο γνωστά και πανέμορφα αξιοθέατα της Κεφαλονιάς, με έντονο ιστορικό ενδιαφέρον, είναι το λιμνοσπήλαιο της Μελισσάνης. Πρόκειται για ένα σπήλαιο - λίμνη που βρίσκεται στον Καραβόμυλο, πολύ κοντά στην Σάμη. Ανακαλύφθηκε το 1951 από τον σπηλαιολόγο Πετρόχειλο και από τότε μετά από διαδικασίες κατασκευής πρόσβασης έχει παραδοθεί στην τουριστική εκμετάλλευση. Ένα μεγάλο μέρος της οροφής της έχει καταρρεύσει, με αποτέλεσμα να παρατηρείται μια ιδιομορφία, αλλά και μοναδικότητα. Ειδικά την στιγμή που ο ήλιος βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο του το θέαμα είναι μαγευτικό, καθώς οι ηλιαχτίδες του καθρεφτίζονται στα καταγάλανα νερά.

Το βαραθρώδες λιμνοσπήλαιο της Μελισσάνης βρίσκεται σε απόσταση 2 χιλ. βορειοδυτικά της Σάμης στην Κεφαλονιά. Η φυσική είσοδος του σπηλαίου είναι κατακόρυφη διαστάσεων 40 x 50 μ. και δημιουργήθηκε από την πτώση ενός τμήματος της οροφής. Τεχνητή είσοδος με σκαλοπάτια και μακρύς υπόγειος διάδρομος επιτρέπει την επίσκεψη στο σπήλαιο. 

Φυσικοί κίνδυνοι και καταστροφές

    

Οι Φυσικοί κίνδυνοι και καταστροφές όπως οι σεισμοί, οι πλημμύρες, οι πυρκαγιές, τα ηφαίστεια, κτλ., είναι φυσικά φαινόμενα που χαρακτηρίζονται συνήθως από αρνητικές επιπτώσεις για τον άνθρωπο και την καθημερινότητά του. Μία φυσική καταστροφή είναι ένα φυσικό γεγονός ασυνήθιστου μεγέθους που οι άνθρωποι δεν το αναμένουν και δεν μπορούν να το ελέγξουν.

Οι φυσικοί κίνδυνοι απειλούν ανθρώπινες ζωές και δραστηριότητες και μπορούν να αλλάξουν για πάντα τον τρόπο ζωής τους. Ένας φυσικός κίνδυνος μπορεί να εξελιχθεί σε φυσική καταστροφή όταν προκαλεί την καταστροφή ιδιοκτησιών ή τον τραυματισμό και τον θάνατο ανθρώπων.

Κατά την διάρκεια ζωής ενός ανθρώπου, τουλάχιστον ένας φυσικός κίνδυνος είναι βέβαιο ότι θα επηρεάσει τη ζωή του. Κατά το έτος 2001 οι φυσικοί κίνδυνοι και καταστροφές σκότωσαν πάνω από 25.000 άτομα και προκάλεσαν 40 δισεκατομμύρια ευρώ ζημιές σε όλο τον κόσμο. Δυστυχώς οι οικονομικές απώλειες λόγω φυσικών καταστροφών αυξάνουν δραματικά.

Εκτός από τις εμφανείς, άμεσες επιδράσεις των φυσικών κινδύνων(όπως π.χ. όταν ένας σεισμός καταστρέφει ένα σπίτι), υπάρχουν συνήθως και έμμεσες επιδράσεις. Παρόλο που αυτές οι επιδράσεις μπορεί να είναι λιγότερο εμφανείς, είναι συνήθως πιο επιβλαβείς και μπορούν να προσθέσουν χρόνια στην περίοδο ανάκαμψης από μια καταστροφή. Δεν υπάρχει πλήρης ανάκαμψη, οι φυσικές καταστροφές μπορούν να αλλάξουν για πάντα την ζωή μας.

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τους φυσικούς κινδύνους γιατί οι ανθρώπινες δραστηριότητες αυξάνουν τη συχνότητα εμφάνισης τους, το μέγεθος και τη σφοδρότητά τους. Για παράδειγμα ένα κτήριο πάνω σε μία ασταθή πλαγιά προσθέτει βάρος στην πλαγιά και θα αυξήσει την πιθανότητα της κατάρρευσης της πλαγιάς. Η κατανόηση του πότε, που, γιατί και πως συμβαίνουν οι φυσικές καταστροφές είναι το πρώτο βήμα για να περιορίσουμε την επίδρασή τους στη ζωή μας.

Τα ποτάμια της Αθήνας

Τοπογραφικό σχέδιο Αθηνών-Πειραιώς. Με γαλάζιο χρώμα διακρίνονται οι τρεις κύριοι ποταμοί της αρχαίας πόλης, Κηφισός, Ιλισσός και Ηριδανός

Τα ποτάμια της αρχαίας Αθήνας

Τρεις ήταν οι βασικοί ποταμοί που διέρρεαν την πεδιάδα της Αττικής κατά την αρχαιότητα, οι δύο εκ των οποίων απλώνονταν πέραν των ορίων της πόλεως. Το δυτικό και μεγαλύτερο τμήμα της πεδιάδας έβρεχε ο Κηφισός, που είχε τις πηγές του στους πρόποδες της Πάρνηθος στα βόρεια και συνέχιζε την πορεία του για 27 χλμ., έως ότου εκχυνόταν στον Φαληρικό Kόλπο. Το ανατολικό τμήμα διέσχιζε ο Ιλισσός, ο οποίος εκκινούσε από τις υπώρειες του Υμηττού κατευθυνόμενος προς δυσμάς, παρέρρεε τον Αρδηττό και, μέσω της κοιλάδος που σχηματιζόταν ανάμεσα στους λόφους των Μουσών (Φιλοπάππου) και της Σικελίας (δεξιά της σύγχρονης λεωφόρου Συγγρού), δεχόταν στην κοίτη του τα νερά του Ηριδανού και εν συνεχεία συναντούσε τον Κηφισό στα νοτιοανατολικά. Μικρότερος των δύο προηγούμενων ήταν ο Ηριδανός, που ανέτελλε στις νότιες πλαγιές του Λυκαβηττού, έναντι των Διοχάρους πυλών, όπου βρισκόταν και η Πάνοπος κρήνη· κυλώντας βορείως της Ακροπόλεως, περνούσε μέσα από την Αγορά και, συνεχίζοντας τη ροή του βορειοδυτικά, κατά μήκος του βορείου κρασπέδου της Πνυκός, εξερχόταν του τείχους σε σημείο κοντά στην Ιερά Πύλη και, αφού χανόταν υπογείως για μερικές εκατοντάδες μέτρα, στρεφόταν προς νότον, όπου εξέβαλλε στον Ιλισσό. Ήδη από τα χρόνια της επέκτασης της πόλης από τον Θεμιστοκλή περιελήφθη εντός των τειχών της, ενώ στους ρωμαϊκούς χρόνους φαίνεται ότι καταχώσθηκε (καλύφθηκε) και κατασκευάσθηκε μεγάλος υπόνομος εντός της κοίτης του. Εκτός των προαναφερθέντων, υπήρχαν δύο ακόμη, μικρότεροι ποταμοί, ο Σκίρος και ο Κυκλοβόρος, προς δυσμάς της πόλεως μεταξύ του Διπύλου και του Κηφισού και (μάλλον) προς βορράν της πόλεως αντιστοίχως.

Πηγή:Αρχαιολογία της πόλης των Αθηνών

Κάποτε, στην Αττική υπήρχαν ποτάμια αληθινά, με κοίτες, πρανή και όχθες. Ποτάμια απ' τα οποία κυλούσε το νερό της βροχής, ποτάμια που ξεκίναγαν από τους γύρω ορεινούς όγκους και χύνονταν στη θάλασσα. Σήμερα, δεν υπάρχουν πλέον αληθινά ποτάμια στην Αττική. Κάποια ελάχιστα ίχνη του Ιλισού, όπου βρίσκεται το εκκλησάκι της Αγ. Φωτεινής, αποτελούν ένα σπάνιο δείγμα «φυσικού περιβάλλοντος» που, ενδεχομένως, διασώζεται από την αρχαιότητα. Ένα από τα εναπομείναντα ποτάμια της Αττικής που μετατράπηκαν σε «ρέματα» είναι και το ρέμα της Πικροδάφνης. Ξεκινώντας από τον Υμηττό και διανύοντας συνολικό μήκος 9 χιλιομέτρων, διασχίζει τους δήμους Ηλιούπολης, Αγ. Δημητρίου και Π. Φαλήρου, εκβάλλοντας στον Σαρωνικό, στην περιοχή ΕΔΕΜ.

Μουκαντέμη Άννα  Πηγή: Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Υδρογραφικό δίκτυο Αττικής

Υδρογραφικό δίκτυο ποταμού Κηφισού (έργο Λέκτορα ΕΜΠ Ν. Μαμμάση)

Άρα η Αθήνα έχει τρία ποτάμια. Τον Ηριδανό, που βλέπετε να κελαρύζει κάτω από το Μοναστηράκι, τον Κηφισό, που κινείται παράλληλα με την Αθηνών-Λαμίας (την οποία οι παλαιότεροι παροικούντες του Πειραιά αποκαλούν ακόμα «Το Ποτάμι») και τον Ιλισό, που μπορεί να μην τον βλέπετε πουθενά, κυλά όμως υπόγεια σε αρκετά σημεία της πόλης –κάτω από τη διασταύρωση της Μιχαλακοπούλου με τη Μεσογείων, για παράδειγμα.

Εκτός από τα ποτάμια, κάτω από την Αθήνα κυλούν περίπου 700 ρέματα, από τα οποία τα 70 φαίνονται σε διάφορα σημεία της πόλης. Ένα από τα πιο διάσημα παραδείγματα είναι ο Ποδονίφτης της Νέας Ιωνίας.