Διδυμίδες

Οι Διδυμίδες (Geminids, GEM) είναι μια βροχή μετεώρων των οποίων η πηγή θεωρείται ο αστεροειδής 3200 Φαέθων, ο οποίος έχει έντονα ελλειπτική τροχιά που τον φέρνει από τη Κύρια Ζώνη Αστεροειδών εσωτερικά της τροχιάς του Ερμή. Έτσι, μαζί με τους Τεταρτίδες, είναι οι μόνες σημαντικές βροχές διαττόντων οι οποίες δεν οφείλονται σε κάποιο κομήτη. Τα μετέωρα κινούνται σχετικά αργά, με περίπου 35 χλμ/s, ενώ το μέγιστο της βροχής παρατηρείται τις 13/14 Δεκεμβρίου όταν σε σκοτεινούς ουρανούς μπορούν να παρατηρηθούν μέχρι και 100 με 120 διάττοντες την ώρα, μπορεί και περισσότεροι, ενώ σε πιο φωτεινούς ουρανούς παρατηρούνται 50 με 60 την ώρα. Οι πρώτοι διάττοντες παρατηρούνται τις 6 Δεκεμβρίου και οι τελευταίοι τις 18 Δεκεμβρίου. Το ακτινοβόλο σημείο τους βρίσκεται, όπως υπονοεί και το όνομά τους, στον αστερισμό των Διδύμων.

Ιστορία
Η πρώτη αναφορά των Διδυμίδων γίνεται ξαφνικά το 1862, πολύ αργότερα από παρόμοιες αναφορές για τους Περσείδες (36 μ.Χ.) και τους Λεοντίδες (902 μ.Χ.), όταν ο Ρ. Π. Γκρεγκ από το Μάντσεστερ στην Αγγλία ανέφερε ότι είδε μια βροχή διαττόντων με ακτινοβόλο σημείο στους Δίδυμους τις 10 με 12 Δεκεμβρίου. Μια παρόμοια αναφορά έγινε την ίδια περίοδο από τους Μάρσαλ και Τουίνιν στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 1863 τους αναφέρει ο Αλεξάντερ Στιούαρτ Χέρσελ. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1870 οι αναφορές άρχισαν να πληθαίνουν. Το 1877 υπολογίστηκε ότι ο ρυθμός τους έφτανε τους 14 διάττοντες/ώρα και το 1896 τους 23/ώρα. Οι δημοσιευμένοι ρυθμοί συνέχισαν να αυξάνουν κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα και έφτασαν τους 70/ώρα τη δεκαετία του 1970.

Το 1947 ο Φρεντ Γουίπλ μελέτησε φωτογραφίες της βροχής ώστε να υπολογίσει τα τροχιακά χαρακτηριστικά των μετεώρων. Βρήκε ότι η περίοδος περιφοράς τους ήταν μόλις 1,65 έτη και είχε μεγάλη εκκεντρότητα και μικρή κλίση. Η τροχιά αυτή δείχθηκε από μετέπειτα έρευνες του Πλάβεκ (Πράγα) ότι επηρεάζεται από το Δία. Υπολόγισε ότι η αλλάγη της τροχιάς προκαλεί την μετακίνηση της ημέρας της μέγιστης δραστηριότητας μία μέρα κάθε 60 χρόνια. Έδειξε επίσης ότι το σημείο στο οποίο η τροχιά των μετεώρων τέμνει το επίπεδο της τροχιά της Γης αλλάζει. Το 1700 ήταν 0,1337 ΑΜ εντός της τροχιάς της Γης, το 1900 ήταν 0,0178 ΑΜ εντός της τροχιάς της Γης και το 2100 θα είναι 0,1066 ΑΜ πέρα από την τροχιά της Γης, και έτσι στο μέλλον η βροχή θα αρχίσει να φθίνει και τελικά δεν θα παρατηρείται.

Το 1983 ανακαλύφθηκε από το πρόγραμμα IRAS ο αστεροειδής 1983 TB, ο οποίος με κάποιους πρωταρχικούς υπολογισμούς βρέθηκε ότι έχει κοινή τροχιά με τους Διδυμίδες. Ήταν η πρώτη φορά που ένας αστεροειδής συνδέθηκε με μια βροχή μετεωριτών.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki

Μετεωρίτες στην ιστορία

Μπορεί να προκάλεσε σοκ η πτώση του μετεωρίτη στο Τσέλιαμπινσκ της Ρωσίας ωστόσο δεν ήταν η πρώτη φορά που τέτοιες εκρήξεις χτύπησαν στη Γη, αφού και στο παρελθόν μετεωρίτες έχουν «επισκεφθεί» τον πλανήτη μας με πιο γνωστή αυτή της Τουνγκούσκα.

Στις 30 Ιουνίου 1908, στις 7:14 π.μ. περίπου τοπική ώρα σημειώθηκε μια πολύ μεγάλη φυσικής προελεύσεως έκρηξη άνω από ακατοίκητη περιοχή κοντά στον ποταμό Τουνγκούσκα, στο σημερινό Κράι του Κρασνογιάρσκ της Ρωσίας. Και σε αυτή την περίπτωση δεν βρέθηκαν κομμάτια του μετεωρίτη αφού διαλύθηκε σε ύψος από 5 ως 10 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης.

Οι γεωγραφικές συντεταγμένες του υποκέντρου της εκρήξεως είναι κατά προσέγγιση πλάτος 60°53΄09'' βόρειο και μήκος 101°53'40'' ανατολικό. Για το «συμβάν της Τουνγκούσκα» η πιθανότερη αιτία για την έκρηξη ήταν η εκρηκτική διάλυση στη γήινη ατμόσφαιρα ενός μεγάλου μετεωροειδούς, ή μικρού αστεροειδούς ή και θραύσματος κομήτη, η οποία πιθανώς σημειώθηκε σε ύψος από 5 ως 10 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνεια της Γης.

Ο μετεωρίτης μπορεί να μην έφτασε ποτέ στη Γη αφού εξερράγη στον αέρα πριν προσκρούσει στην επιφάνεια της Γης, η ενέργεια που απελευθερώθηκε ήταν τόσο μεγάλη (από 5 ως 30 μεγατόνοι TNT ή το χιλιαπλάσιο της ατομικής βόμβας της Χιροσίμα), ώστε έλιωσε περίπου 80 εκατομμύρια δέντρα σε μια έκταση πάνω από 2,15 εκατομμύρια στρέμματα. Αν αυτή η έκρηξη είχε σημειωθεί σε μία μεγάλη πόλη, θα την είχε ισοπεδώσει.
Περισσότερα στοιχεία στο παρακάτω ντοκιμαντέρ.

Βέβαια η Ρωσία φαίνεται πως προσελκύει τους μετεωρίτης αφού και στις 12 Φεβρουαρίου 1947 ένας ακόμη μετεωρίτης έπεσε στα βουνά της ανατολικής Σιβηρίας, Σικότε-Αλιν.

Στις αρχές του 2000 ήταν η σειρά του Καναδά να δεχθεί ένα μετεωρίτη, ο οποίος πέφτοντας διαλύθηκε και άφησε πίσω του ένα σύννεφο σκόνης το οποίο ήταν ορατό επί αρκετές ώρες.

Ο μεγαλύτερος κρατήρας από πτώση μετεωρίτη πάντως έχει δημιουργηθεί στο Βρέντεφορτ, στη Νότια Αφρική, με διάμετρο σχεδόν 300 χλμ, ο οποίος πιθανολογείται ότι δημιουργήθηκε κατά την πρόσκρουση μετεωρίτη διαμέτρου 10 χλμ.

Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε τη θεωρία που υποστηρίζουν πολλοί ότι από πρόσκρουση μετεωρίτη κοντά στη χερσόνησο Γιουκατάν του Μεξικού θεωρείται πως εξαφανίστηκαν και οι δεινόσαυροι.

Πηγή: Πού και πότε έπεσαν μετεωρίτες στη Γη | iefimerida.gr